Mindfulness in de traditie van Thich Nhat Hanh

Blog - Een nieuwe dimensie in de verbinding met mijn dochter

Blog - Een nieuwe dimensie in de verbinding met mijn dochter

Ik ben aangekomen op de Maanhoeve voor een retraite voor Wake-Up-ers en hun ouders: warme ontvangst, duizend gedachten en onzekerheid. Jonge mensen met ouders in de gezellige keuken. Opgenomen in een groep die een uur daarvoor nog geen groep was.

Om mij heen is het stil. Geluiden van ademhaling en de geur van wierook verdwijnen langzaam in de stilte die verder in mij doordringt. Adem in, adem uit wordt een mantra die al mijn aandacht opeist. Ik ben licht en adem.

Ik ben.

Indrukken strijden om mijn aandacht. Dit is de omgeving waar mijn oudste dochter, op wiens uitnodiging ik hier ben, zich zo thuis voelt. Waar ze rust, stilte en vrede vindt. Waar ze mij voor uitgenodigd heeft, om dit met haar te delen.

Nobele stilte, tot dan onbekend, ligt als een warme deken over onze groep. De gewone geluiden van mensen die ontbijten vallen weg tegen de gedachten en gevoelens die in mij ronddolen. Oogcontact met een sympathieke jongen, hij glimlacht en ik glimlach terug maar de woorden die ik gewend ben te spreken blijven onuitgesproken in mijn brein. Oogcontact met een onzeker kijkende moeder. Het lukt me om niet te reageren maar weet niet of ik dat prettig vind.

Na het beroeren van een klankschaal komen er langzaam woorden in de lucht, ik volg ze met aandacht en naarmate het er meer worden, verlies ik ze uit het oog. Er wordt gelachen en langzaam wordt het gezellig normaal.

Opnieuw mediteren in de verwachting dat het weer stil in mij wordt. Nu schieten gedachten en indrukken kriskras door mijn aandacht. Ik kan ze niet vangen en laat het maar los.

Het is.

Wandelen met mijn dochter door de thema-tuin, de herfstwind koelt onze gezichten en neemt onze aarzelende woorden mee. Het verlangen om dichter bij elkaar te komen maakt de tijd ongrijpbaar. We lopen en luisteren.

We zijn.

In de warmte van gemakkelijke stoelen luisteren we opnieuw naar elkaar; warme woorden die diepgang geven aan onze kind-ouder verbinding. Het lukt om uit te spreken wat we in elkaar waarderen.

In stilte eten is nu ontspannen en we verdragen elkaars oogcontact zonder de aanvankelijke schroom. We glimlachen om de geluiden die onze kinderen maken bij het eten van ijsbergsla. We voelen ons verbonden met onze kinderen en er is nu ruimte voor het luisteren naar wat ons kind moeilijk vond in de grillige weg die opvoeden is.

We wandelen nu door een wonderschone wilde tuin met herfstgeuren. Ik luister naar de pijn en onzekerheid van mijn lieve mooie dochter en raak vervuld van mededogen en begrip. Mijn aandacht is zo intens dat de beelden van de tuin vervangen worden door die uit ons gezamenlijk verleden en ik voel haar pijn en onzekerheid zonder oordeel of schuldgevoel.

We begrijpen.

Nobele stilte. Meditatie. Ontroerend verhaal van Wim over de relatie met zijn zoon. Muziek die mijn hart raakt. Delen van ervaringen en verbinding ervaren met de nu vertrouwde lieve kinderen en hun ouders om mij heen. Een nieuwe dimensie in de verbinding met mijn dochter. We zijn mooi in onze menselijkheid.

Hoe het verder gaat weet ik niet maar dat is niet belangrijk. Wat er gebeurd is, was onverwacht en goed.

Omhelsd gaan we op weg naar onze levens.

We zijn veranderd.

Overgenomen uit de Klankschaal, nr 52, voorjaar 2017. Dit is het verhaald van de vader, Theo. Het verhaal van dochter Danique is ook opgenomen in de Klankschaal.