Door Jacquelien van Galen
Iedere stap is vrede
In 1996 las ik een boek: Iedere stap is vrede van Thich Nhat Hanh. Achter in het boek las ik dat er zomerretraites in Frankrijk werden gehouden, waar je met je gezin naar toe kon gaan. Dat wilde ik. En zo trokken in 1998 mijn man, onze twee dochters en ik naar Plum Village.
Ik moest erg wennen aan het langzame lopen en aan al die mensen die vriendelijk lachten naar elkaar. Tegelijkertijd was er een sterk gevoel van thuiskomen. Phap Ung was toen een jonge monnik die in die zomer actief was bij het kinderprogramma. Mijn kinderen waren meteen dol op hem. Na die retraite bezocht ik de sangha in Beek Ubbergen: de Refter sangha en sindsdien is dat mijn thuissangha.
In 2004 werd ik lid van de orde van interzijn, want ik voelde me zo betrokken bij deze traditie dat ik me er meer mee wilde verbinden en het gedachtengoed van Thay wilde ondersteunen. Ik was actief maar pas nadat ik gestopt was met werken voelde ik de ruimte om de Nederlandse sangha van dienst te zijn. In die tijd was ik genoemd als dharmaleraar. Uit het onderwijs komende voelde ik de verantwoordelijkheid om die taak op me te nemen. Vanuit de orde kreeg ik feedback om eerst maar eens te genieten van het feit, dat ik niet meer werkte. Dharmaleraar word je vanuit vreugde en niet vanuit verantwoordelijkheidsgevoel, liet iemand me weten. Dat resoneerde meteen en ik besloot toen om niet verder te gaan met het proces. Langzamerhand ging ik meer doen, zoals het begeleiden van de vijf dagen over de vijf Aandachtsoefeningen en verdiepingsdagen. Mijn (onderwijs)hart ging weer open en ik genoot van deze activiteiten. Ik voelde echte vreugde om de dharma te verspreiden. En zo ontstond van binnen een JA op de vraag of ik dharmaleraar wilde worden.
Van ordelid naar dharmalereaar
Vroeger werden leken door Thay gevraagd om leraar te worden. Die taak werd op een gegeven moment neergelegd bij de ordeleden van een land. Maar ja, hoe doe je dat? Toen ik pas bij de orde was, ging dat makkelijker, omdat iedereen elkaar kende. De ogen van de sangha keken en in dialoog werd besloten of iemand klaar was om dharmaleraar te worden. Sinds een paar jaar, nu de orde is uitgegroeid tot ruim 50 mensen, is er een andere manier van werken gekozen.
Er is een verdiepingsgroep, de Lotusvijver genaamd, die een bedding vormt voor een mogelijke dharmaleraar. Uiteindelijk geeft de hele orde consent. Het is een heel proces voordat er consent kan worden gegeven. Als dat er eenmaal is, en dat was het geval voor Maru en mij, dan schrijf je een aspiratiebrief, want uiteindelijk bepaalt Plum Village of je als dharmaleraar wordt geaccepteerd. Die vragen ook om een insight gatha, een vier- tot vijf regelige poëtische weergave van je transformatieproces.
Het schrijven van de brief en de insight gatha was een proces op zich, net als de gesprekken met mijn mentor. Het heeft mijn motivatie verdiept en me nog meer zicht gegeven op mijn eigen proces.
En zo kreeg ik eerst een JA vanuit de Lotusvijver, toen van de orde en uiteindelijk van Plum Village.
De lamptransmissie
Het was een plechtig en prachtig moment toen Phap Ung mij opriep om naar voren te komen. Hij sprak mij aan in het Engels, maar soms gooide hij er een paar Nederlandse woorden door. Hij refereerde ook aan die eerste keer met de kinderen, die ook hij had onthouden. Ik las mijn gatha voor en ik kreeg een prachtige antwoord gatha terug
Mijn insight gatha was:
De storm raast in en om mij heen
Mijn takken rukken aan de stam
Aandachtig ademend zak ik in mijn wortels.
Met de stilte keren langzaam mildheid en vreugde weer.
The storm rages in and around me
My branches are yanking at the trunk
Breathing mindfully, I settle down into my roots
Silence returns, and slowly compassion and joy.
In de antwoord gatha wordt in de eerste twee regels je dharmanaam verwerkt. Mijn dharmanaam is True Perfect Wisdom
Voorbij volmaakt en onvolmaakt,
Wijsheid geboren uit mindfulness
Straalt als een vuurtoren in de nacht
Een baken voor een ieder in nood
Byond perfection and imperfection.
Wisdom born from mindfulness
Shines like a lighthouse in the night
A beacon for anyone in need
Een klein olielampje werd aangemaakt met het vuur van de lamp van de voorouders. Daarna pakte Phap Ung de lamp op en zong in het Vietnamees. Toen hij mij de lamp daarna overhandigde, keek ik in zijn ogen en zag in zijn blik de liefde van Thay en alle spirituele voorouders voor hem. Het was een prachtig moment en ik werd erdoor geraakt. Later realiseerde ik me dat het echt een transmissie was.
En nu...
Wat betekent het dat ik dharmaleraar ben geworden? Ik ga gewoon door met wat ik nu doe en ik zie wat er op mijn pad komt. Ik voel me nog meer verbonden met de traditie en ik wil in gezondheid en met vreugde mijn kwaliteiten en vaardigheden inzetten. Ik ben nog een piepjonge loot aan de stam en ik voel me gesteund door alle mensen die mij voor gingen op dit pad. Er is nog een hoop te leren en te ontdekken.