Er zijn veel boeken geschreven over de Vietnam oorlog en de bootvluchtelingen maar niet vaak door de ogen van henzelf, dat maakt het wel bijzonder. Mede omdat mijn ouders er weinig over spraken en mijn vader helaas al 18 jaar geleden is overleden, zijn de verhalen waardevol voor mij. Ook interessant vind ik de verhalen en achtergronden op de website van Lam Ngo: https://onverteldeverhalen.wordpress.com
Op de foto sta ik met de schrijver van het boek bij een boekpromotie op een bijeenkomst van de Vietnamese gemeenschap in Nederland. Ik wilde dat meer Vietnamezen zouden weten dat het boek bestaat en kan helpen meer begrip te creëren voor wat er allemaal is gebeurd en vooral wat het met de mensen heeft gedaan. Wellicht wordt de relatie tussen 1e, 2e en 3e generatie vluchtelingen hechter doordat ze wezenlijke gebeurtenissen en emoties kunnen delen. Het zit niet in de Vietnamese cultuur om negatieve/traumatische gebeurtenissen te vertellen/“op te dringen” aan anderen; over gevoelens praten is moeilijk, maar wellicht kan het boek een opening bieden. Ik vond het mooi om te zien dat er veel belangstelling was van jongere generaties die het net als ik niet actief hebben meegemaakt. Ze willen wel meer weten maar hoe begin je erover? “Mijn ouders, mijn oma praten er nooit over” hoorde ik die middag vaak.
De verhalen gaan over verdriet en wanhoop maar ook over kracht en hoop, dus niet alleen trauma maar ook iets waar ik van kan leren en trots op kan zijn. Voor mij persoonlijk geldt dat ik lange tijd vooral bezig was met carrière en gezin, aan de verwachtingen voldoen van mezelf, mijn ouders en van de maatschappij. De afgelopen jaren voelde ik meer onrust maar ik wist niet echt waar waarom, wellicht kan ik met meer begrip en compassie over vroeger, meer rustig en tevreden zijn in het hier en nu. Ik geloof dat het belangrijk is om stil te staan en aandacht te hebben voor mijn verleden, dit doe ik voor mezelf, mijn kinderen maar ook voor de vele mensen die het niet hebben overleefd, mijn voorouders en mijn redders, uit respect, uit liefde.
Begin 2025 kwam ik voor het eerst in contact met Plum Village, via een podcast. Ik vond de onderwerpen die werden besproken heel relevant en zinvol. Toen heb ik me aangemeld voor de sangha in de buurt en in het voorjaar was ik voor het eerst in Plum Village in Bordeaux, het voelde alsof de Vietnamese cultuur daar werd gevierd, heel mooi. Ook bijzonder om te horen dat Thay Plum Village eigenlijk had opgezet als toevluchtsoord voor Vietnamese bootvluchtelingen.
De dharma talks en diverse andere gebeurtenissen hebben mij geleid tot waar ik nu ben. Ik ben op een mooi en dankbaar pad en mijn pad loopt nog door… binnenkort ga ik voor het eerst alleen terug naar Vietnam…
Verdreven naar de zee, door Lam Ngo
Uitgever: Walburg Pers | 20 maart 2025 |240 pagina's