Thich Nhat Hanh schreef in 2008 in India het gedicht “Oneness” (Eenheid). Hierin geeft hij uiting aan zijn inzicht over hoe wij onderling met elkaar verbonden zijn. Hoe de illusie van dualiteit, zoals de tegenstelling tussen leven en dood, van de historische werkelijkheid het inzicht van interzijn kan versluieren.
Oneness The moment I die, I will try to come back to you as quickly as possible. I promise it will not take long. Isn’t it true I am already with you in every moment? I come back to you in every moment. Just look, feel my presence. If you want to cry, please cry. And know that I will cry with you. The tears you shed will heal us both. Your tears are mine. The earth I tread this morning transcends history. Spring and winter are both present in the moment. The young leaf and the dead leaf are really one. My feet touch deathlessness, and my feet are yours. Walk with me now. Let us enter the dimension of oneness and see the cherry tree blossom in winter. Why should we talk about death? I don’t need to die to be back with you. -Thich Nhat Hanh-
Eenheid Op het moment dat ik sterf, zal ik zo snel mogelijk proberen bij je terug te komen. Ik beloof dat het niet lang zal duren. Is het niet zo dat ik in elk moment al bij je ben? In elk moment, kom ik terug naar jou. Kijk maar gewoon, voel mijn aanwezigheid. Als je wilt huilen, huil dan alsjeblieft. En weet dat ik met je mee zal huilen. De tranen die je vergiet zullen ons beide helen. Jouw tranen zijn de mijne. De aarde die ik vanochtend betreed overstijgt geschiedenis. Lente en winter zijn beide aanwezig in het moment. Het jonge blad en het dode blad zijn in werkelijkheid één. Mijn voeten raken doodloosheid, en mijn voeten zijn de jouwe. Loop nu met me mee. Laat ons de dimensie van eenheid binnengaan en de bloeiende kersenboom zien in de winter. Waarom zouden we over de dood praten? Ik hoef niet te sterven om weer bij jou te zijn. -Thich Nhat Hanh-