Toen hoorde ik mezelf ongeveer het volgende zeggen:
wat als jouw schaduw helemaal niet donker of slecht is,
maar eerder een kwetsbaar deel in jou dat gezien wil worden?
Het leek heel even iets in hem te verzachten…
Het raakte me toen ik het zei, en opnieuw nu ik het opschrijf.
Want hoe ontzettend hard kunnen we toch voor onszelf zijn.
Het breekt mijn hart als ik mensen soms over zichzelf bezig hoor.
De dualiteit voorbij
Ik gebruik het woord ‘schaduw’ zelden of nooit,
omdat het impliceert dat bepaalde delen in ons negatief zijn.
En dat slaat na jaren zelfcompassie beoefenen echt nergens op.
Wat als… jouw zogenaamde ‘schaduw’
eigenlijk niets minder is dan een klein kind
dat hunkert naar jouw aandacht en liefde?
Wat als… jouw zogenaamde ‘donkere’ kanten
die je liefst zo snel mogelijk wil transformeren
vooral bestaansrecht en liefde nodig hebben?
Kan je inclusief leren zijn en al die delen in jou
met ogen van mildheid en acceptatie ontmoeten?
Vanuit een besef dat er helemaal niets mis mee is?
Kan je je emoties leren zien zonder ertegen te vechten?
Kan je je patronen erkennen zonder ze te veroordelen?
En zelfs zacht zijn voor de weerstand en de oordelen?
Dat is ware inclusiviteit:
alle delen in jezelf leren omarmen.
Zonder ook maar iets uit te sluiten.
Zonder vrees
In het Pali wordt inclusiviteit upekkha genoemd,
ook wel vertaald als ‘gelijkmoedigheid’.
Het is de laatste van de vier Brahma Vihara’s:
metta, karuna, mudita en upekkha.
Liefdevolle vriendelijkheid.
Mededogen.
(Mede)vreugde.
Gelijkmoedigheid.
De vier elementen van ware liefde, volgens Thich Nhat Hanh.
Vier kwaliteiten die we kunnen cultiveren, elke dag.
We kunnen het vermogen ontwikkelen om
alle delen in onszelf te erkennen en lief te hebben.
Want onze angst wil gewoon gezien worden.
Onze boosheid wil gehoord worden.
Al onze gevoelens willen er gewoon mogen zijn.
Met andere ogen kijken naar je ‘schaduw’ verandert alles.
Plots is het niet meer iets om te vrezen of te veroordelen,
maar iets kwetsbaars dat jouw liefdevolle aandacht nodig heeft.
Are you with me?
Deze blog is eerder verschenen op de website van Leni.