Maar ik was ook aan het opletten. Wat is dit voor een regenbui? Hoe voelt het? Waar landen de druppels en welke sensaties geeft dat? Ik werd er precies even nat en koud van als altijd, en mijn spijkerbroek werd precies even zwaar en stroef, maar toch beleefde ik de bui anders. En dan valt er een grote vette druppel precies op de wimpers van mijn rechteroog. Hij was zo zwaar dat mijn oog zich vanzelf sloot. Ik moest grinniken, daar op dat natte fietspad, midden in die bui. Het was zo’n grappig gevoel.
Thay zei altijd zo mooi dat de wonderen van het leven er voor ons zijn, mits wij ons openstellen voor die wonderen. Ik vind dat een hele inspirerende uitspraak die me motiveert om te oefenen met aanwezig zijn in het moment zodat ik het wonder ervan kan voelen. Ik heb ontdekt dat ik die beoefening enorm kan versterken door over die wonderen te schrijven. Of het nou gaat over de smaak van een kopje thee, de kleur van de kersenbloesem of een regendruppel op m’n wimpers. Maar dan wel op een speciale manier: schrijven zonder na te denken, spontaan, op gevoel. Dat wordt ook wel ‘vrij schrijven’ genoemd. Het is heel simpel. Je bepaalt een onderwerp (bijvoorbeeld ‘waar kijk ik nu naar?’), je zet een timer (bijvoorbeeld op tien minuten) en je begint te schrijven (of te typen) zonder te stoppen. Geen doorhalingen, geen aarzelingen, gewoon blijven schrijven.
Ik schrijf bijna elke dag tien minuten op deze manier. Ik merk dat ik daardoor meer aandacht heb voor de sensaties van de momenten van mijn leven, en dat ik de wonderen ervan dieper ervaar. En ook heel belangrijk: het is heerlijk om te doen! Het grappige van schrijven zonder stoppen en dus zonder nadenken, is dat je jezelf verrast. Dat je dingen gaat opschrijven die je nooit zou ‘bedenken.’ Je weet niet waar je op uitkomt, maar dat is juist het leuke. Je creativiteit krijgt de ruimte, en dat is een heerlijk gevoel.
Mijn huidige fascinatie met regen is begonnen met een schrijfopdracht die ik vorige maand van iemand ontving. ‘Hoe voelt het om nat te regenen?’. Ik zette m’n timer, ging in gedachten terug naar de laatste keer dat ik was natgeregend, en schreef de tien minuten vol. Het was interessant om te merken hoe goed ik me in het gevoel van die regen van toen kon verplaatsen, door met al m’n zintuigen terug te gaan naar die ervaring.
Later die dag ging ik hardlopen en raad eens? – al vrij snel begon het zachtjes te regenen. Ooohhh, wat toevallig! Hoe voelt deze regen? Thuis schrijf ik het op. ‘Zachte puntige prikjes op m’n gezicht’. En sindsdien ben ik bij elke bui die me treft een beetje aan het balen én een beetje aan het observeren. Laatst was het zelfs hagel. Au! Niks zachte puntige prikjes. Maar ook weer iets heel grappigs: een hagel- steentje viel op m’n fietsbel en die zei heel zachtjes ‘tingggg’. Wie weet wat de volgende bui die me treft gaat brengen? Ik sta er open voor.
Evelyn van de Veen ontving in 2004 de dharmanaam ‘Shining Strength of the Heart’. Ze is actief in de online sangha die elke vrijdagavond bij elkaar komt. In september begeleidt ze samen met Marjolijn van Leeuwen een retraiteweekend Schrijven in Aandacht. Haar inspiratiebron voor de schrijfbeoefening zijn de boeken van Natalie Goldberg, die meditatie en schrijven bij elkaar brengt.